Op 23 september verschijnt op 9000 Records de nieuwste van Tommigun. Tommigun is een 5-koppige band waarvan de leden niet aan hun proefstuk toe zijn. Doorheen de voorbije jaren kreeg de muziek een duister kantje, geheel in lijn met de esthetiek van 9000 Records. Eén van de bandleden, Pim De Wolf, is bovendien door en door verankerd met de Gentse scene. En zo belandde een nieuwe band op het tweede label van Consouling. Een interview met Thomas Devos, oprichter, over intuïtief muziek maken en een groot gevoel voor de blues. (ENGLISH VERSION BELOW)

 

Dag Thomas. Ik weet dat jij uit een muzikaal nest komt. Volgens mij ben jij al heel lang met muziek bezig.

 

Thomas: Mijn moeder Vera Coomans is zangeres en zij zong vroeger oa bij Rum, een folkgroep die populair was in de jaren zeventig en bij Madou, een groep die slechts 1 plaat heeft gemaakt maar die wel een soort cultstatus heeft gekregen in de loop der jaren. Als kind al kwam ik daarmee dus constant in aanraking met muziek. Ik luisterde mee naar Janis Joplin zonder eigenlijk te beseffen wat dat was. Er werd ook veel bluesmuziek gedraaid thuis; mijn moeder had een uitgebreide vinylcollectie met muziek zoals die van Blind Willie McTell, prison work songs allerhande… op 1 of andere manier is dat in mijn lijf blijven steken. Die ritmes, de donkere melodieën en ook wel die hogere stemregisters die er soms in zaten. Daarnaast ben ik al vrij vroeg flamencomuziek beginnen spelen, op aansturen van mijn ouders, die mij niet naar het klassieke muziekonderwijs wilden sturen. Bij flamenco moet je enkel en alleen spelen op gehoor en gevoel, zonder partituren. Mijn manier van muziek maken is daar enorm door beïnvloed: ik speel zonder plectrum en maak nog altijd typische flamencoslagen op mijn gitaar. En dan dat lamento die in die muziek aanwezig is… Daarnaast heb ik een grote voorliefde voor pop en ergens in het midden van dat alles is het geluid van Tommigun ontstaan.

 

Toch is de nieuwe Tommigunplaat donkerder dan de vorige twee.

 

Thomas: Omdat ik dat bluesgevoel vroeger altijd heb zitten afblokken. Ik wilde niet in een bepaald genre vast geraken denk ik. Maar nu heb ik dat helemaal toegelaten. De ‘click’ is er gekomen doordat we met z’n vijven zijn beginnen zingen. Je moet weten, Tommigun was eigenlijk in het begin een soloproject van mezelf, vandaar dat mijn naam in de bandnaam zit. Maar goed, al gauw werd het een duoproject doordat Joeri erbij kwam, en tegen dat er een eerste plaat verscheen was er een band met wel vijf leden. Waarvoor ik dus op mijn heel eigen manier de muziek was gaan schrijven. ‘Schrijven’ drukt maar half uit hoe dat voelt, want dat is een nogal lijfelijk gebeuren bij mij. Het creatieve proces verloopt heel intuïtief. Ik zou bijna spreken van een écriture automatique. De muziek ontstaat vanuit het gevoel, niet vanuit een afgelijnde gedachte. In die zin vind ik dat er ook veel bruggen te maken zijn met de blues. En bij deze plaat is dat inderdaad uitgemond in iets donkers. Een gevoel tussen hoop en wanhoop zeg maar.

 

aankondiging

 

Hoe verklaar je in die context de titel, Wooden Son?

 

Thomas: Dit titel is in mijn hoofd gegroeid door de confrontatie met het ouderschap. Dat beeld van Pinocchio, de houten zoon in feite, die door draadjes aan zijn vader vast zit en door hem gemanipuleerd kan worden, maar ook omgekeerd natuurlijk, die draden als vader in handen hebben… dat gevoel om daar aan vast te zitten – hoewel je natuurlijk van je kinderen houdt… Als je dat gevoel extrapoleert dan gaat het over hoe we soms ‘vast’ geraken in de structuren die we rondom ons heen bouwen, onopgemerkt haast, en hoe we dan de energie moeten zoeken om die toch te doorbreken. Die dynamiek is wat de plaat wil uitdrukken.

 

Ik zei al dat jullie niet aan jullie proefstuk waren. Een van je vorige projecten was rumplestitchkin, en met Tommigun hebben jullie getourd met Daniel Johnston. Ook geen alledaags muzikant.

 

Thomas: Zeker niet. Dat was na de release van onze eerste plaat Come Watch Me Disappear. Op een gegeven moment wilde ik met Tommigun serieus aan de slag en ben ik naar San Diego getrokken met een paar schetsen, om de plaat dan te laten groeien in de handen van Pall Jenkins van de Black Heart Procession. Bij hem is die dan opgenomen en ze werd gereleased bij Excelsior. Dat werd vrij goed opgepikt met die tournee met Daniel Johnston als gevolg. Het was echt fantastisch om die man bezig te zien op het podium. Elke avond opnieuw leek hij de muziek te brengen met een intensiteit en inleving alsof hij daar voor de eerste keer stond. Voor mij is hij iemand die erin slaagt om naar de essentie van muziek te gaan. Later, en dat was dan na de release van ons tweede album Pretenders, hebben we hem tijdens een korte tour zelfs mogen begeleiden, dat was pas echt een belevenis. Meestal hield hij zich heel strikt aan de setlist en de vastgelegde structuur van de nummers: zijn houvast; zoals hij waarschijnlijk elke dag zijn medicijnen moet nemen om te kunnen blijven functioneren. En soms voelde je dat je moest meegaan in zijn moment, dan zette hij plots een ander nummer in dan gepland of sprong hij onverwacht naar een andere strofe. Heel intuïtief allemaal. Weer dat uitbreken uit structuren… Als je dan constateert dat je als band erin slaagt om daarin mee te gaan, dan zegt dat wel iets. Over de energie die we voelen wanneer we spelen en ook een bepaald gevoel voor humor om ons op zo’n moment staande te houden.

 

De coverfoto van Wooden Son ziet er nochtans vrij serieus uit. Met zo’n vent wil je geen ruzie.

 

Thomas: En toch! Als je bedenkt dat zo’n man ook ooit iemands zoon was en een kleine baby is geweest… dat is net de reden waarom we dat beeld hebben gekozen. Om er iets meer over te vertellen: het is een still uit een docu die ik samen met Jan Missotten heb gemaakt over een stuntploeg in Tsjechië. Er is totaal geen inhoudelijke link tussen de docu en de plaat, maar het beeld diende zich aan toen ik over de titel was aan het nadenken. Hetzelfde soort contrast zit in de bandnaam trouwens. Een tommigun is een bijnaam voor een geweer. Een soort koosnaampje dus, en dat voor een wapen. Dat soort dingen blijft al eens in mijn hoofd steken.

 

Verhelderend! Wanneer kunnen we jullie live horen?

 

Thomas: Jullie releasen de plaat op 23 september en de releaseshow is gepland op 14 oktober, in de Beursschouwburg te Brussel. Daarvoor plannen we bij jullie nog een in store performance om de release van de plaat in de kijker te zetten. Je kan op de hoogte blijven via onze Facebookpagina wat de andere speeldata betreft. (30/9 instore Consouling, 3/10 in de Minard te Gent en 20/10 in de studio in Antwerpen, 3/12 in de 4AD in Diksmuide).

 

We houden het in de gaten. Bedankt voor het fijne gesprek Thomas! Veel succes met Wooden Son.

 

Meer info over de release op 9000 Records en preorder:

Tommigun – Wooden Son


 

 

On September 23, 9000 records will be releasing the new Tommigun album. Tommigun is a five-piece band whose members have been active in a myriad of musical projects. Over the past few years, the music developed a darker edge — in line with the aesthetics of 9000 Records. Moreover, band member Pim De Wolf is thoroughly embedded in the music scene of Ghent. Because of our admiration for Tommigun’s musical trajectory, we are honored to release the album on the daughter label of Consouling Sounds. What follows is an interview with Thomas Devos – founder of the band — on composing music intuitively and about a profound feeling for the blues.

 

Hello Thomas. I know you come from a musical family. I think music has been present in your life from the cradle onwards?

Thomas: My mother, Vera Coomans, is a singer. She used to perform with Rum — a folk group that was popular in the seventies, and with Madou — a band that only made one record but which has received a cult status over the years. So as a child I was constantly in touch with music, yes. I listened to Janis Joplin without actually realizing who or what it was. My parents actually played a lot of blues music at our house. My mother had an extensive vinyl collection including the works of Blind Willie McTell, and prison work songs of all kinds. One way or another, this got imprinted into the fibers of my body. Those rhythms, dark melodies, the higher voice registers that are used occasionally, … Furthermore, stimulated by my parents, I already started playing flamenco music at a pretty young age. They didn’t want to send me to a classical music school, so I enjoyed a different education altogether. In flamenco you have to play by what you hear and feel, without scores. My way of making music has been heavily influenced by this: I play without a pick and still make use of those typical flamenco beats on my guitar. Apart from that, of course that lamento is also ever present in the music. In addition, I have a great fondness of pop music. Somewhere in the middle of all of this, the sound of Tommigun came into existence.

 

The new Tommigun album does sounds darker than the previous two.

Thomas: Because I’ve been denying that bluesy feeling for a long time, I guess. Not that I got stuck in a certain genre, or I restricted myself in any way. It just has taken a while for me to let that bluesy feeling surface, and to run with it. It happened partly because we started singing together, all five of us. In the beginning Tommigun was a solo project of mine, you see. That also explains why my name is to be found in the band’s name. But then Joeri joined, and by the time the first album was released the band consisted of five members. I did write the music in my very own way, and over time each band member became an invaluable piece of our band of five. The word ‘writing’ doesn’t exactly do that process any justice. To me it feels much more like a physical experience in contrast with the cerebral connotation of the word ‘writing’. My creative process is very intuitive. I could almost call it ‘automatic writing’. The music emerges from a feeling, and not from a well-defined concept. I think that in that sense too, there are many similarities to the blues. This all culminated in our new album, and it led us to something more dark. The album deals with a feeling between hope and despair, so to speak.

 

How do you explain the title, ‘Wooden Son’, in that context?

Thomas: The title had been lingering in my mind ever since I was confronted with parenthood. The image of Pinocchio — the wooden son, who is attached by wires to his manipulating father, but in the very act of being attached also moves and manipulates his father, is something I couldn’t shake. You obviously love your children, but the feeling to be stuck in that position is somewhat daunting. Thinking this through, it’s about how we sometimes get ‘stuck’ in the structures we’ve built around ourselves — without noticing it — and about having to find the energy to tear them down. That dynamic is what the album wants to express.

 

As I already noted, you are a seasoned musician. One of your previous projects was Rumplestitchkin, and Tommigun has also toured with Daniel Johnston. Not just any musician.

Thomas: No, he definitely isn’t. That tour happened after the release of our first album ‘Come Watch Me Disappear’. At one point I wanted Tommigun to be more than a little project on the side. I wanted it to become a serious project, and so I went to San Diego with just a few sketches for an album, and let it mature together with Pall Jenkins of The Black Heart Procession. The Dutch label Excelsior really liked the result, and released this record. The album did quite well and gathered a lot of critical acclaim, which ultimately resulted in a tour with Daniel Johnston. It was really great to see that guy on stage. Every night he seemed to bring the music with an amazing intensity and empathy as if he invented the music right then and there on the spot. For me, he is someone who manages push through to the heart of what music is or should be. After the release of our second album ‘Pretenders’, we even got to back him on stage during a short tour, which was really an amazing experience. He kept mostly to the set list and the fixed structures of the songs, just like he probably has to stick to taking his medicine every day to keep functioning. Despite this outset, playing with Johnston was indeed a very intuitive experience as you could feel you had to dive into the moment together with him. Every now and again, he suddenly started playing another song that wasn’t planned or he jumped to a different stanza unexpectedly. Again, tearing down those self-imposed structures. When you discover that your band manages to do this on the fly, it really says something to me. It speaks volumes about the energy we feel when we play, and also about a certain sense of humor that keeps us going.

 

The Wooden Son cover photo looks quite serious though. It depicts a guy you do not want to pick a fight with.

Thomas: And yet! When you consider that even such a man is someone’s son and once was a little baby. That’s the exact reason we chose that image. And to get a little deeper into it: it’s a still from a documentary I made with Jan Missotten on a stunt team in the Czech Republic. There isn’t really a link between the documentary and the album, but that particular image got stuck in my head when I was thinking of the title. The same kind of contrast manifests itself in the band name too, by the way. A Tommigun — albeit alternatively spelled — is a nickname for a gun. A kind of pet name, and this for a weapon! These sorts of things sometimes linger in my head.

 

Enlightening! When can we hear you live?

Thomas: The album is being released on September 23 and the official release show is scheduled for October 14th at the Beursschouwburg in Brussels. You can catch us live before that too though. We’ve planned an in-store performance to highlight the record release. Do check our Facebook page to stay up to date on the concerts. So far we have these penciled in: 30/9 Consouling store, Ghent; 3/10 Minard, Ghent; 20/10 De Studio, Antwerp; 3/12 4AD, Diksmuide. And more to be announced! 

 

We’ll keep an eye on it. Thanks for the nice conversation Thomas! Good luck with Wooden Son.

 

 

 

 

 

Share