Introductie: Dead Neanderthals

 

Op 17 maart verschijnt op Consouling Sounds het nieuw album ‘Craters’ van Dead Neanderthals. Deze band, die ondertussen een onmisbare naam geworden is in de scene van de New Wave of Dutch Heavy Jazz, bestaat uit het duo René Aquarius en Otto Kokke. Deze zijn gekend voor hun extreme improvisaties die flirten met jazz en metal tegelijkertijd. Hun muziek heeft daardoor een duistere kant en past daarmee perfect in de sfeer van Consouling Sounds. Consouling sprak met de bandleden, Otto en René.

Consouling Sounds (CS): Dag mannen. We willen graag Dead Neanderthals aan het publiek van Consouling leren kennen. Wanneer is jullie band eigenlijk opgericht?

Otto Kokke (O): We zijn in mei 2010 begonnen met opnames die we via mail heen en weer naar mekaar begonnen te sturen. Uiteindelijk is dat geresulteerd in een eerste album samen. Pas nadien begon het toch wel te kriebelen om er méér van te maken. Na een half jaar zijn we begonnen met wekelijks repeteren en vanaf 2011 zijn er dan live shows gekomen.

CS: Jullie zijn een soort collectief als ik het goed begrijp. Waarvan jullie, Otto en René, de kern vormen, maar waarbij jullie regelmatig andere muzikanten uitnodigen. Hoe werkt dat precies?

O: Dead Neanderthals is ontstaan als duo maar we doen ook regelmatig iets in samenwerking met anderen. Soms gebeurt dat onder een andere naam (zoals bijvoorbeeld DNMF, Fantoom, Krishna) of met de naam van de andere partij erbij (bijvoorbeeld de Sly & The Family Drone + Dead Neanderthals plaat). Maar soms gewoon ook niet, dan valt de hele collaboratie gewoon onder Dead Neanderthals naam, zoals And It Ended Badly en Prime met Colin Webster, en dus ook Craters met Maxime Petit. Als er naast ons andere mensen het album mee vorm hebben gemaakt hebben dan willen we dat ook wel vertellen. Waarom? Er is niet echt een regel voor. Soms doen we het een, soms het ander.

 

CS: Waar plaatsen jullie zelf jullie muziek? In een bepaalde traditie? Aan welke bands spiegelen jullie je?

René Aquarius (R): Dat is een lastige. We hebben het gevoel dat we in een rock/metal band zitten, maar dat zullen anderen zeker betwisten (lacht). We gebruiken duidelijk onderdelen uit welafgelijnde genres en tradities zoals free jazz, minimal music en metal, maar we proberen er wel iets origineels mee te doen. Hopelijk lukt dat een beetje. We zijn niet op zoek naar een bepaalde erkenning vanuit een bepaalde stroming. Wat betreft voorbeelden… Toen we begonnen waren er wel een aantal. MoHa!, Shining (No), Snowstorm… maar we hebben dat op een bepaald moment wat meer losgelaten. Het was een natuurlijk proces, het gebeurde gewoon gedurende de vele jaren van repeteren, touren en de interactie met (leden van) andere acts. We zitten nu meer op ons eigen pad, en dat voelt goed.

CS: Wat geeft jullie inspiratie? 

O: Heel veel. Een praatje maken met onze ‘fans’. For the record, ik blijf het woord ‘fans’ een gek woord vinden, het zijn allemaal mensen net als wij… maar dus: dat vind ik inspirerend. Of: een goeie show zien van een band die we tof vinden, zelf een goeie show spelen, blijven werken aan nieuwe ideeën, bevriende bands treffen op tour, goeie films/games/albums zien/spelen/beluisteren…. Het zit ‘m vooral in het bézig zijn met de muziek zelf. Die inspiratie broeit in feite in de act van het muziek maken zelf.

CS: Dat resulteert in het feit dat jullie heel lange muzikale werken maken. Is dat een reflectie van dat proces? Ook ‘Craters bestaat uit 1 langgerekt stuk muziek. Voor de persing op vinyl moest dit zelfs in 2 gesneden worden. Stoort jullie dat niet? 

O: Het is zeker jammer, maar inherent aan de mogelijkheden (of: beperkingen) van een medium waarop de muziek zijn neerslag vindt. Jij spreekt hier nu over de vinyl, maar ooit hebben we een album gehad dat op 2 cds moest omdat het te lang was voor 1 cd. Maar het is wat het is. Ook met Craters. Na 3 dagen intensief in de studio bezig geweest te zijn kwam dit eruit en het voelde goed. Als we op dat punt komen, weten we dat we niet teveel meer moeten sleutelen. En het medium waarop we onze muziek vastleggen, dat kan trouwens heel verschillend zijn. Zo hebben we in 2016 een tape, een download een split 7″, en een cd uitgebracht. Het werd gewoon weer eens tijd voor een 12”. Maakt niet uit dat het 2 delen van 1 stuk zijn. Je neemt de tijd om een kant van een plaat te beluisteren. Mij stoort dat niet. Dat komt ook omdat de sfeer waarin we je willen onderdompelen primeert op de vorm.

CS: Hoe werkt dat op een optreden? Welke optredens zijn jullie bijgebleven? 

R: Een optreden dat mij altijd is bijgebleven was er een in Rennes. Het was de laatste dag van een korte tour, en het was een maandag, normaal gesproken de slechtste dag voor een show. Onze verwachtingen waren vrij laag. Daarbij had ik ook nog een blaar opgelopen op de eerste dag van de tour die steeds groter en pijnlijker werd in de dagen daarna. En waar ik voor vreesde gebeurde: deze blaar barstte in de 10de minuut van het optreden open en heeft de resterende 30 minuten hevig gebloed. Het was een prima showeffect, al zeg ik het zelf. Ik kom het bloed soms nog tegen op mijn drumstel. Maar los van die blaar: die avond werd het heel druk in die zaal, er was heel veel publiek, én onze goede vrienden Maxime Petit (ook op Craters trouwens!) en Cactus Truck hebben toen ook een geweldige set gespeeld. Misschien wel mijn beste maandag ooit!

CS: Nou! Da’s wel een lekker plastisch verhaal! Van welke wilde projecten met jullie band dromen jullie verder nog?

O, R: Optreden in Japan, sowieso.

CS: Dat is een mooi doel, inderdaad. Steek ons dan maar in jullie koffer, dan gaan we mee. Veel succes alleszins met het album ‘Craters’!

FACEBOOK: https://www.facebook.com/DEADNEANDERTHALS/

 


ENGLISH TRANSLATION

Introducing: Dead Neanderthals

On March 17 the new album ‘Craters’ of Dead Neanderthals will be released on Consouling Sounds. This band has become an indispensable name in the scene of the New Wave or Dutch Heavy Jazz and consists of the duo Rene Aquarius and Otto Kokke. They are known for their extreme improvisations that flirt with jazz and metal at the same time. Their music has a dark side and for that reason fits perfectly within the atmosphere of Consouling Sounds. Consouling had a chat with the band members Otto and René.

Consouling Sounds (CS): Hey guys. We would like to introduce Dead Neanderthals to the Consouling community. When  did you actually form the band?

Otto Kokke (O): In May 2010 we started sharing recordings back and forth by mail. Ultimately, this resulted in a first album together. Only later it felt like we wanted to take it to another level. After six months we started with weekly rehearsals and in 2011 we started with live shows.

 CS: If I understand it correctly, you guys are kind of a collective regularly inviting other musicians. How does that work exactly?

O: Dead Neanderthals originated as a duo but we also do regular collaborations with others. Sometimes we use a different name (e.g. DNMF, Phantom Krishna) or we use the name of the other party (e.g. Sly & The Family Drone + Dead Neanderthals record). But sometimes the whole collaboration is just under the Dead Neanderthals name, such as ‘And It Ended Badly’ and ‘Prime’ with Colin Webster and also ‘Craters’ with Maxime Petit.

CS: Where do you situate your music? In a particular tradition? Could you compare yourselves to other artists?

René Aquarius (R): That’s a tricky one. We feel that we are in a rock/metal band, but others will definitely dispute that (laughs). We use clear parts from genres and traditions like free jazz, minimal music and metal, but we do try to do something original with it. We’re not looking for recognition from any movement. When we started out, there were quite a number of influencers. MoHa !, Shining (No), Snowstorm… But the influence faded. It was a natural process, it just happened during the many years of rehearsing, touring and interacting with members of other acts. We are on our own path now, and that feels really good.

CS: Where do you get your inspiration?

D: There are lots of sources for inspiration. For example a chat with our ‘fans’. For the record, the word ‘fans’ is a silly word, they are all people just like us … but anyway, I find it inspiring to have a chat with them. We also get inspiration on tour, during an evening with friends, and even by watching a good movie…. For me, it’s especially when working on the music itself. Making music itself is a brewing barrel full of inspiration.
CS: This results in the fact that you make very long musical pieces. Is this a reflection of that process? Also ‘Craters’ consists of one long piece of music. We had to cut it in two to fit it on a vinyl. Does that bother you?

O: It’s definitely unfortunate but inherent to the capabilities (or limitations) of a medium on which music finds its precipitation. You talk about the vinyl, but we even have had an album that needed a double CD because of the length. It is what it is. It’s the same with ‘Craters’: after three intense days in the studio this is what came out and it felt really good. When we get to that point, we know that we shouldn’t polish too much anymore. We also use different mediums to release or music on. In 2016 we released on tape,  did some downloads, a split 7 ” and a CD. It was about time for a 12”. It doesn’t bother me at all that the music is divided in two parts. Also because it’s the atmosphere we want you to experience. Atmosphere over form.

 

CS: How do you translate this into a live show? Which shows are still stuck in your mind?

R: One show we played in Rennes, it was the last day of a short tour, and it was on a Monday, usually the worst day for a show. Our expectations were pretty low. In addition, I had also developed a blister on the first day of the tour which had become bigger and more painful in the following days. What I feared, happened: this blister burst open in the 10th minute of the show and kept bleeding heavily for the next 30 minutes. It was a great show effect, though I say so myself. I can still find some blood spatters on my drums. But apart from that blister: we had a full house and our good friends Maxime Petit (also from ‘Craters’ by the way!) and Cactus Truck played a great set. Perhaps my best Monday ever!

CS: Well! That’s quite a graphic story! What projects are still on the bucket list?

O, R: A performance in Japan, for sure.

CS: That’s a nice goal, indeed. Don’t forget to send a postcard when you get there!  Good luck all the way with the album ‘Craters’!

FACEBOOK: https://www.facebook.com/DEADNEANDERTHALS/

 

Share